Konkurs „Master of Vectors” powstał jako synergia wielu pomysłów i czynników – głównie pedagogicznych. Celu głównego nie ma, a raczej jest ich wiele. Po pierwsze motywacja młodzieży kształcącej się zawodowo do działania przekraczającego ramy założone podstawą programową, albo raczej ramy godzin lekcyjnych.
Sam temat konkursu jest mocno związany z podstawą programową: tworzenie i edycja grafiki wektorowej to pewien stały punkt kształcenia grafików, przygotowujących się do pracy w różnych dziedzinach: również do działalności poligraficznej. To, co zostało zauważone również przeze mnie, to fakt, że młodzi ludzie wychowani na Paincie „nie czują” różnicy pomiędzy tymi dwoma zupełnie oddzielnymi światami graficznymi, które przecież mają swoje własne, nie zastępowalne miejsca w produkcji graficznej. Konkurs pokazuje, jak wielu młodych ludzi przekraczając barierę zrozumienia mechanizmów budowania grafiki wektorowej, ulega fascynacji tą dziedziną np. poprzez wektoryzację obrazów, wektorowe budowanie postaci, a następnie ich animację czy budowanie modeli, które posłużą do wkroczenia w świat trzech wymiarów.
Pewnym założeniem wstępnym było zaznajomienie młodzieży ze źródłami grafiki wektorowej. O ile przedstawienie równania parametrycznego krzywej nie spotkałoby się może z wielkim zainteresowaniem, o tyle sama postać człowieka, który wykorzystując ją na stałe wszedł do kanonu nazw narzędzi, z których korzystają graficy i poligrafowie, może być inspiracją dla nie jednego młodego człowieka.
Pierr Bezier, jako inżynier narzędziowy zakładów Renault w latach 60. ubiegłego stulecia, stanął oto przed problemem, któremu nie pozwolił się przerosnąć. Problem polegał na ograniczeniach w sterowaniu cyfrowymi obrabiarkami: w 1958 roku, za sprawą Pierra Beziera w zakładach Renault pracowały jedne z pierwszych w Europie obrabiarki CNC. Były sterowane komputerem CAE 530 z 8 KB (KiloBajtami!) pamięci operacyjnej. Wciąż jednak nie było sposobu, aby modelować powierzchnię w przestrzeni.
