W druku wielkoformatowym rozwój atramentów i technologii atramentowej zawsze był balansowaniem między trwałością, elastycznością, szybkością druku, kompatybilnością z nośnikami i wpływem na środowisko. Każdy rodzaj atramentu, czy to ekosolwentowy, lateksowy czy UV, wiąże się z pewnymi kompromisami.
Dzięki AQUAFUZE, Fujifilm wprowadziło nowe podejście do chemii atramentów, które łączy w sobie najlepsze cechy technologii wodnych i utwardzanych promieniami UV, jednocześnie rozwiązując wiele z ich długoletnich ograniczeń. To nie tylko udoskonalenie – to przełom w materiałoznawstwie, który może zmienić sposób, w jaki branża postrzega produkcję atramentową.
W tym artykule Shota Suzuki, jeden z głównych twórców technologii atramentu AQUAFUZE, omawia kwestie związane z koncepcją, chemią i przeszkodami technicznymi, które doprowadziły do powstania tej innowacji.
Wszystko zaczęło się od chemii | Moje doświadczenie obejmuje syntetyczną chemię organiczną, a moją specjalnością jest rozwój nowych materiałów do zastosowań przemysłowych. Początkowo nie myślałem o pracy w branży druku atramentowego, ale perspektywa materiałoznawstwa, którą mogłem wykorzystać, okazała się kluczowa w radzeniu sobie z najtrudniejszymi wyzwaniami w badaniach i rozwoju w dziedzinie druku atramentowego.
Jednym z największych wyzwań była stabilizacja materiałów utwardzalnych promieniowaniem UV w systemie wodnym. Branża od lat próbuje rozwiązać ten problem. Woda i monomery UV nie mieszają się naturalnie – są chemicznie niekompatybilne. Połączenie ich w stabilnej, nadającej się do druku i utwardzania formie zajęło nam prawie dekadę badań w centrach badawczo-rozwojowych Fujifilm w Japonii.
Rozpoczynając prace nad AQUAFUZE, celowo staraliśmy się unikać kompromisów, które widzieliśmy w istniejących technologiach atramentowych. Niektóre dostępne na rynku wodne systemy UV wykorzystują rozpuszczalne w wodzie fotoinicjatory i monomery, które są podatne na degradację i mogą skrócić okres przydatności do użycia. Inne, takie jak atramenty lateksowe, wymagają bardzo wysokich temperatur utwardzania, co ogranicza wybór mediów i zwiększa koszty energii.
