Czasem mam wrażenie, że w tej branży wszystko nadal wygląda znajomo. Te same hale, podobne maszyny, ten sam rytm produkcji. A potem zaczynasz czytać, rozmawiać, zestawiać fakty… i coś się nie zgadza. Bo pod tą „znajomością” wszystko się przesunęło.

Trochę jak w druku bez pasowania – niby obraz jest, ale coś delikatnie ucieka. I właśnie to wydanie bardzo wyraźnie to pokazuje.

„Poligrafia bez marginesu” to nie jest tylko tytuł wywiadu – to chyba najuczciwszy opis tego momentu, w którym jesteśmy. Margines zniknął. Nie ten w składzie, tylko ten finansowy, decyzyjny, czasowy. Zostaje precyzja albo jej brak – i wtedy koszt jest bardzo realny. W wywiadzie z Jakubem Bieleckim pada kilka zdań, które długo pozostają w głowie: technologia już nie daje przewagi; ona tylko pozwala w ogóle wejść do gry.

I teraz ciekawa rzecz – gdyby zatrzymać się tylko na tym jednym tekście, można by dojść do wniosku, że wszystko się „zaciska”. A tymczasem reszta numeru pokazuje coś pozornie innego.

Z jednej strony inkjet, który przestaje być technologiczną ciekawostką, a zaczyna definiować modele biznesowe. Prędkość rzędu kilkuset metrów na minutę to już nie jest imponujący parametr do katalogu, tylko konkretna decyzja: w jakim tempie działa Twoja firma.

Z drugiej – robotyzacja, automatyzacja, rozwiązania Derya i całe to zaplecze produkcji, które coraz częściej pracuje „po cichu”, ale robi największą różnicę.

A gdzieś pomiędzy tym wszystkim jest jeszcze FESPA. W teorii wydarzenie targowe. W praktyce – moment, w którym branża próbuje sama sobie odpowiedzieć na pytanie, dokąd właściwie zmierza. Bo już nie chodzi tylko o to, co można wydrukować. Chodzi o to, co w ogóle ma sens produkować, w jakim modelu i dla kogo.

I chyba właśnie to jest wspólny mianownik tego wydania. Nie chodzi o technologię. Nie chodzi nawet o rynek. Chodzi o decyzje. O to, które z nich są jeszcze naszym wyborem… a które już tylko reakcją na rzeczywistość, w której margines przestał istnieć.

Mirosław Pawliński, redaktor naczelny